عطرِ یار

Промпт

نَوآبادِ شَهرِ دوستی، شَهرِ یاری دَر انجا هست اَز مَن یادگاری نَدارَم مَن خَبَر اَز حالِ یارَم کُنَم تا کَی زِ دیده اَشک جاری شُده فِکر و خیالی دِل نَوآباد دِلَم اَز سینه‌اَم گَشته فَراری تَسَلّا می‌دِهَم، سودی نَدارَد کُنَد چون طِفل هَردَم بی‌قَراری شُده کارَم تَمامِ روز و هَر شَب کُنَم پیشِ دِلِ خود عُذر و زاری کُجایی ای نَسیمِ صُبح‌گاهی بَرایَم عَطرِ آن یارَم بیاری بَرایَم عَطرِ آن یارَم بیاری بَرایَم عَطرِ آن یارَم بیاری